آغاز زندگی روی زمین ممکن است به خاطر برخوردی عظیم با سیاره‌ای دیگر باشد!

آغاز زندگی روی زمین ممکن است به خاطر برخوردی عظیم با سیاره‌ای دیگر باشد!

آغاز زندگی روی زمین ممکن است به خاطر برخوردی عظیم با سیاره‌ای دیگر باشد!
آغاز زندگی روی زمین ممکن است به خاطر برخوردی عظیم با سیاره‌ای دیگر باشد!

عناصری که شرایط زندگی روی زمین را مهیا کردند ممکن است عناصر بومی سیاره خانه ما نباشند. به گزارش انجمن پیشبرد علوم آتئیست ها و آگنوستیک های ایران ، بنا به فرضیه‌ای جدید، عناصر لازم برای شروع حیات، روی سیاره‌ای به اندازه مریخ حمل می‌شده که این سیاره ۴/۵ میلیارد سال پیش با زمین برخورد کرده است.

این سیاره فرضی تیا (Theia) نام‌گذاری شده است، و برخی اعتقاد دارند که برخورد این سیاره با زمین، مسئول جدا شدن قطعه‌ای از زمین و فرستاده شدن آن به فضا و تبدیل آن به ماه شده است.

به گفته برخی محققان دانشگاه رایس، در اثر این برخورد عناصر فرّاری به زمین پیوستند مثل کربن، نیتروژن، هیدروژن و سولفور که زمین را آبستن زایش حیات کردند.

بر اساس آنچه امروز می‌دانیم، تقریبا غیرممکن است که زمین خودش به تنهایی توانسته باشد عناصر فرّاری را تولید کند که فضا، هیدروسفر و بیوسفر را تغذیه کند.

برای مدتی طولانی تصور می‌شد که عناصر فرّار زمین توسط شهاب‌سنگ‌هایی حمل می‌شده که کندریت کربنی (شهاب‌سنگ‌های اولیه تفریق نیافته) نام دارند. این شهاب‌سنگ‌های اولیه، که سیاره ما را بمباران کردند از لحاظ داشتن عناصر فرّار، بسیار غنی‌تر از زمین اولیه (که به آن گایا Gaia گفته می‌شود) و سایر اجرام سنگی منظومه شمسی هستند، و بدین ترتیب این فرضیه را خیلی خوب حمایت می‌کرده است.

اما مطابق تحقیقات اخیر، نسبت این عناصر فرّار در شهاب‌سنگ‌ها بسیار پایین است، مخصوصا برای عناصر جفت. برای مثال نسبت کربن-نیتروژن در پوسته و گوشته سیلیکاتی زمین (BSE) تقریبا ۲۰ برابر نسبت دیده شده در شهاب‌سنگ کندریت کربنی است.

بنابراین محققان تحقیقات جدیدی را شروع کردند که بتوانند عناصر فرّار را در جا و یا به روش دیگری بیابند – جایی مثل تیا.

آغاز زندگی روی زمین ممکن است به خاطر برخوردی عظیم با سیاره‌ای دیگر باشد!
آغاز زندگی روی زمین ممکن است به خاطر برخوردی عظیم با سیاره‌ای دیگر باشد!

در مجموعه‌ای از آزمایشات کاربردی از کپسول‌هایی استفاده شد که با سیلیکات و آلیاژی مخلوط، پر شده بودند. تیم تحقیقاتی با ایجاد دما و فشار بالا شرایطی را بازتولید کرد که در آن هسته تیا امکان شکل‌گیری داشته است. این آزمایش مشخص کرد که در چه درصدی از سولفور، هسته احتمالا شروع به راه ندادن کربن و نیتروژن کرده است، و آنها را در پوسته و گوشته سیلیکاتی خود نگه داشته است.

با به دست آوردن این اطلاعات، تیم تحقیقاتی به سمت کامپیترهایشان شتافتند تا با شبیه‌سازی حدود یک میلیارد سناریوی مختلف تعیین کنند که زمین عناصر فرّارش را چگونه دریافت کرده است.

دمنویر گروال دانشمند سنگ‌شناسی می‌گوید: «آنچه ما دریافتیم این است که تمام شواهد -مثل امضاهای ایزوتوپی، نسبت کربن-نیتروژن و میزان کلی کربن، نیتروژن و سولفور در پوسته و گوشته سیلیکاتی زمین- منطبق هستند با مشخصات سیاره‌ای در اندازه‌ی مریخ که منبع غنی سولفور بوده، حاوی عناصر فرّار مولد بوده و در اثر اصابت با زمین قابلیت تشکیل ماه را داشته است.»

البته این منافی این مسأله نیست که شهاب‌سنگ‌های کندریت کربنی نقشی در این موضوع نداشته‌اند، بلکه مشخص می‌کند که سیاره فرضی تیا نقش پررنگ‌تری در موضوع منشا حیات روی زمین ایفا می‌کند. این یافته تنها عنوان می‌کند که یک سیاره نسبت به یک شهاب‌سنگ، منبعی غنی‌تر از عناصر لازم را داراست و شانس بیشتری را برای شروع حیات فراهم می‌کند.

راجدیپ داسگوپتا، دانشمند زمین‌شناسی نیز این‌طور توضیح می‌دهد: «در مطالعه شهاب‌سنگ‌های اولیه، دانشمندان دیر زمانی است که دریافته‌اند زمین و سایر سیاره‌های سنگی منظومه شمسی، تهی از عناصر فرّار هستند. اما زمان و ساز و کار انتقال عناصر فرّار به سیارات، موضوع مباحثه داغی است. فرضیه ما (سیاره تیا) اولین سناریویی است که زمان و نحوه انتقال این عناصر را با توجه به تمام شواهد ژئوشیمیایی توضیح می‌دهد.»

ترجمه نرگس هاشمی / سایت انجمن پیشبرد علوم آتئیست ها و اگنوستیک ها

منبع: Science Advances

آیا مطلب مفید بود؟

شاید این مطالب را هم دوست داشته باشید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *